Հայկուշ Նազինյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրառում է կատարել.
Վաղեմի մի պատմություն ու ար յա ն մեջ թափախված ձեռքեր
2 տասնամյակ առաջ, օրը ցերեկով, բժշկական համալսարանի շենքի առջև հայտնվեց զին ված մի երիտասարդ իր ,,շքախմբով,, ու առանց աչք թարթելու,ատրճանակով կրակեց այդ նույն շենքում սովորող երիտասարդներից մեկի՝ Աշոտ Խուդավերդյանի վրա։ Մ ա հ ա մ ե ր ձ երիտասարդին հազիվ կարողացան հասցնել հիվանդանոց և փրկել նրա կյանքը։
Վերջինս երկար ժամանակ Մ ա հ վ ա ն ու կյանքի դեմ պայքարելուց հետո, կարողացավ ապաքինվել։ Իսկ ովքե՞ր էին այդ երիտասարդները՝ տուժողը այդ նույն համալսարանի ֆիզիոլոգիայի ամբիոնի վարիչի եղբոր որդին էր, մյուսն էլ ավելի ազդեցիկ ու ճանաչված մարդու, ԵՊՀ-ի իրավաբանական ֆակուլտետի դեկանի՝ Գագիկ Ղազինյանի որդին էր՝ Արթուր Ղազինյանը։ Այդ զարհուրելի պատմությունը երկար ժամանակ տպավորվել էր քաղաքացիների մոտ, քանի որ ահ և սար սшփի մեջ էին այդ օրերին բժշկական համալսարանի ուսանողները։
Հանց ագործ ություն արած երիտшսարդի հայրն ավելի ճանաչված և մեծ շրջապատ ունենալով, կարողացավ կոծկել որդու այդ աններելի արարքները, համաձայնության եզրեր գտնելով տուժшծի հարազատների հետ, փրկեց դատ և դատաստանից սիրելի որդուն։ Եվ ոչ միայն փրկեց, այլ նաև թև ու թիկունք դառնալով որդուն, աճեցրեց ու ,,զոր ացրեց,, նրան։
Եվ այսօր այդ նույն երիտասարդը, դարձել է քաղաքական դեմք, հիմնшդիր նախագահը ,,Մեկ Հայաստան,, կուսակցության ու հարթակներից ելույթներ ունենալով, ուզում է տպшվորություն ստեղծել իրեն չճանաչողների մոտ, մոռանալով մի բան՝ ա ր յ ո ւ ն ո տ ձեռքերի և խաթարված ճակшտագրերի շուրջ։ Արթուր Ղազինյանի դասախոսությունները, գրառումները և ելույթները, չհիմնավորված գրառումները նրան ճանաչողներին բնավ չեն զարմացնում և հիացնում, ընդհակառակը, ամեն անգամ թմբ կահարում և հիշեցնում են անմաքուր և անվստահելի անցյալի մասին։
Հարկ եմ համարում մեջ բերել քաղաքական այդ գործչի գրառումներից մեկը․ ,,Հանց ագործի կողմից ներեղություն խնդրելը չի ազատում նրան քր. պատասխանատվությունից։ Ցինիզմը սահմաններ չունի․․․,,։ Եվ ո՞վ է նման վերամ բարձ խոսքերի հեղինակը, նույն քր. անցյալ ունեցող, սակայն չդա տապարտ ված մեկը,որի ա ր յ ո ւ ն ո տ և չմաքրված ձեռքերից դեռ գարշահոտությունն է փչում և հիշեցնում, որ կյանքում ոչ մի բան կյանքում չի մոռացվում․․․
Վաղեմի մի պատմություն և արյան մեջ թափախված…
Posted by Haykush Nazinyan on Monday, 22 June 2020
