Հայ մեծանուն գրող Հովհաննես Շիրազն իր յուրաքաչյուր տողում սեր ու բարություն է քարոզում։
Իրավացիորեն վաստակելով մոր երգչի կոչումը՝ Շիրազը չի հապաղել նաև տողեր նվիրել իր հայրենիքին, սիրելիներին ու առհասարակ մարդուն։ Առաջարկում ենք ծանոթանալ հանչարեղ գրողի 13 մտքերին, որոնք կսփոփեն յուրաքաչյուրի հոգին։
- Աշխարհում մայրն է միակ Աստվածը, որն ուրացող չունի։
- Կինն ինչ էլ լինի, մոր վատը չկա։
- Երիտասարդ հասակում գործիր այնպես, որ ծերությունը անսնունդ չմնա։
- Ամեն ինչ կարելի է շտկել, կպցնել, բացի մարդու կոտրված սրտից։
- Մարդը մարդու ցավը միշտ էլ կհասկանա, եթե չխանգարեն, եթե թողնեն։
- Ամենահասարակ թվացող բառն էլ հրաշք է, եթե տեղին գործածես։ …Բառը՝ ամեն ուզածդ բառը, իր տեղը գործածող բանաստեղծին ժողովուրդը այժմ էլ վարպետ է կոչում։
- Ինչպես որ ընտանիքից է ակունք առնում հայրենիքը, այդպես էլ ազգից, ազգայինից է սկսվում համամարդկայինը։
- Միակ արդարության ոսկե կշեռքը ժողովուրդն է։ Քննադատը մի անցք է, ժողովուրդը վիթխարի մաղ, երկնամաղ։
- Ինչպես կաղնի ծառն սկսվում է հողից, այնպես էլ պոեզիան սկսվում է հայրենի խրճիթից։
- Հայ ժողովուրդը հավերժ է բոլոր նեղ ձորերի մեջ էլ, իր ըղձանքների անսահման դաշտերում էլ։
- Ինչպես որ անթարգմանելի է սոխակի երգը… այնպես էլ անբացատրելի է բանաստեղծությունը։
- Իսկական բանաստեղծի գլուխը սրտի մեջ է։ Սրտի գործն է սրտերը մտնում։
- Կնոջ սիրտը մի բաժակ է բյուրեղյա՝ փշրեցիր ու չես կարող էլ կպցնել․․․
