![]()
Դեպի հարավ այցելուները Գորիսից Կապան մեկնելիս անցնում են բնական թունելի միջով; Պատերազմից հետո մեծ աղմուկ բարձրացավ, թե ճանապարհի զգալի հատվածը անցել է ադրբեջանական վերահսկողության ներքո: Այժմ մենք մեկնում ենք Շուռնուխ և անցնելու ենք հենց այս ճանապարհով: Մինչև թունել հասնելը սահմանապահները զգուշացնում են առաջին չորս կիլոմետրին չկանգնել, մեքենայի անսարքության դեպքում պարտադիր զանգահարել:
Թունելից հետո ռուս խաղաղապահների առաջին հենակետն է, հետո «Բարի գալուստ, Ադրբեջան» ցուցանակը: Որոտան իջնելիս շենքի մի կողմում Ադրբեջանի, մյուսում՝ ռուսական դրոշն է: Որոտանից մինչև Շուռնուխ ճանապարհին հենակետեր չկան:
Ստեփան Մովսիսյանն է: Տունը փողոցից ներքևում է՝ նոր տեղորոշումից հետո հենց նրա անասնագոմի կեսն է մնացել Ադրբեջանին: Տան դեմ դիմաց նոր ցուցանակն է՝ «Ադրբեջան, Կուբաթլուի շրջան, գյուղ Շուռնուխ»:
Ամեն օր տեսնում է՝ գալիս, մաքրում են ցուցանակները, բարևում, երբեմն էլ ծխախոտ խնդրում: Թե ինչպես է անցնում սահմանը իր տան կողքով, պատշգամբից ցույց է տալիս:
Որքան հանգիստ, այդքան էլ անհանգիստ է՝ մի քանի մետրի վրա ադրբեջանական վրաններն են: Տնամերձ այգին էլ չեն մշակում, պատշգամից պարզ երևում են բոլոր տեղաշարժերը: Ընտանիքը 1992-ից է ապրում այստեղ: Տանը երկու դեռահաս կա:
Ստեփան Մովսիսյան — Շուռնուխի բնակիչ — Հիմի ելել ես բալկոնը, ի՞նչ իմանաս՝ դիպուկահարը իր տարածքում նստած չի նայե քեզի, կարա՞ս երաշխավորես, չես կարա:
Տանը պահում է հին քարտեզներ՝ իր և Ադրբեջանին անցած մյուս 12 տունը եղել է հայկական տարածքում: Անկախ եղանակից՝ վառարանը միշտ փայտ են գցում, պետք է տանիքից ծուխ դուրս գա, որ հասկանան՝ սա հայի տուն է:
Տիկին Լաուրան 45 տարվա հարս է՝ 31 տարի՝ Շուռնուխում: Ապրում են օրվա հետ, բայց անհանգիստ է սահմանը հսկող զնիվորների համար;
![]()