Էս երկրին սիրելու մշակույթ ունեիր, քոներ ամեն քար ու սար, քեզ պես, որ մտածեր ամեն մի հայ, հիմա քո երազած Հայստանը կունենայինք։ Գնացիր ու մնաց կիսատ․․․
Պատերազմդ թշնամու հետ հաղթեցիր, քո մտերիմից զոհվեցիր․․․ տեսար, որ քո երազած ու շահած Հայստանում ինչքան տականքներ կան, որ վախեցան քո սիրուց․․․
Գրածդ ամեն տողում զինվոր ես դրել, ամեն մի տողում, որ էս երկիրը պաշտպանեն, գոնե ամեն մի հայ մի անգամ կարդար էս անկեղծությունը զգար, հասկանար , թե ինչպես պետք է սիրել էս երկիրը․․․
Երկիրը գլխատեցին ու հանգիստ անցան իրենց գործին, հետն էլ չմոռացան քո մասին ինչ կեղտոտ բան ասես գրեն, որ ժողովուրդը մոռանա, թե ինչպես էիր փողոցներից մարդ հավաքում, տանում ստիպում , որ կռվեն ու հայրենիք չհանձնեն․․․ Մի ամբողջ գումարտակի կեղտոտ լվացք ստիպում էիր տնեցիք լվանան, որ տղերքը մաքուր շոր հագնեն․․․
Փողոցներում ընկած համոզում էիր կռվել ու կռվել․․․ ինքդ էլ կռվեցիր ու հաղթեցիր ՍՊԱՐԱՊԵՏ․․․
Վազգեն Սարգսյանի ամեն ապրած մի օրը նվեր էր էս պետության համար․․․ Սիրում էր ազգայինը, այն ինչ հայ էր ու հայերեն նրան էր․․․
«Եթե նույնիսկ ամբողջ աշխարհը դառնա աղանդավորների և հոմոսեքսուալների պաշտպան, ես նրանց պաշտպան լինել չեմ կարող»:
Նրա այս միտքը այսօր շատ արդիական է, կարդացեք և մտորեք․․․
