Ծնունդով տավուշեցի, Արծվաբերդ գյուղում ծնված Արմինեի ընտանիքում մայրն է փոքր-ինչ դեմ եղել, որ աղջիկը զինվորական դառնա, բայց կարճ ժամանակ անց համակերպվել է այդ մտքին:
«Ականջներումս միշտ եղել է թշնամու կրակոցների ձայնը, քանի որ ապրել եմ սահմանամերձ Արծվաբերդ գյուղում», -ասում է Արմինեն ու հավելում, որ հենց դա էլ նպաստել է, որ ընտրի զինվորականի մասնագիտությունը:
«Դպրոցում մասնակցում էի ռազմամարզական խաղերի օլիմպիադային, ու հենց դա էլ նպաստեց, որ դառնամ զինվորական: Ես միշտ ասել եմ, որ եթե մասնագիտությանդ լավ ես տիրապետում, ավելի հեշտ է, քան տղաներին:
Սկզբում զարմանում էին, որ աղջիկը կարող է լինել դասակի հրամանատար, այն էլ 22 տարեկան: Բայց դա միայն սկզբում է, հուսով եմ՝ կհամակերպվեն, քանի որ գնալով կին զինծառայողներն ավելանում են բանակում»:
Մեդալներից առանձնացնում եմ «Լավագույն դիպուկահար» մեդալը ու հարցնում՝ հնարավո՞ր է ինչ-որ ժամանակ հետո դիպուկահարի դիրքում լինի: Արմինեն ժպտում է ու ասում, որ դասակի հրամանատար լինելով՝ կարող է ավելին անել:
