Կյանքում մենք միշտ ընտրության առաջ ենք կանգնում, երբ մեզ որևէ մեկը ցավ է պատճառում: Եվ արդյունքում մենք՝ մարդիկս, ընտրում ենք այն ուղին, որը քիչ թե շատ կհանգստացնի մեր վիրավորված սիրտը, խախտված անդորրը, ապականված պատիվը, այսինքն՝ հիասթափությունը:
Հիասթափություն, որը չհաղթահարելը հավասար է ինքնակործանման: Հիասթափություն, որից խուսափել անհնար է, այն կարող է լինել ամեն օր, ամեն ժամ, ամեն վայրկյան:
Հիասթափություն, ինչը թևաթափ է անում բոլորին և մարում վերջին հույսը երջանկության: Հիասթափություն մեզ կարող է պատճառել միայն այն էակը, որին սիրում ենք, վստահում ենք, հավատում, որի հետ կապված են մեր բոլոր երազանքները:
Եվ այդժամ մեր հիասթափված հոգիները փորձում են խաղաղություն գտնել:
