«Սամվել Կարապետյանն իր աչքի առաջ ունի Ռուբեն Վարդանյանի օրինակը, ով դեռ գետը չմտած բոբիկացավ, հրաժարվեց Ռուսաստանի քաղաքացիությունից, դա էլ էր քաղաքական հաշվարկ, և հիմա ցավոք Ռուբեն Վարդանյանը Բաքվի բանտում է գտնվում: Սամվել Կարապետյանը փորձում է ապահովագրել իրեն, իրենք շատ լավ հասկանում են, որ չեն հաղթելու, հետևապես ինչ կարիք կա հրաժարվել Ռուսաստանի կամ Կիպրոսի քաղաքացիությունից, երբ Սամվել Կարապետյանի ամենամեծ ցանկությունն այս պահին Ռուսաստան վերադառնալն է»,- Zarkerak.am-ի հետ զրույցում նման տեսակետ հայտնեց քաղաքագետ Դավիթ Ստեփանյանը:
Ստեփանյանի խոսքով՝ Կարապետյանը ռուսական մեծահարուստ է, ով 4.7 միլիարդ կարողություն ունի ՌԴ-ում. «Նա ինչպես կարող է հրաժարվել Ռուսաստանի քաղաքացիությունից: Իրենք ամբողջ խաղադրույքը չեն անում ՀՀ-ում ընտրությունների վրա, որովհետև հասկանում են, որ այդ խաղադրույքում հաղթանակ չեն ունենա»:
Ըստ քաղաքագետի՝ նրանք «Իվանիշվիլի 2» օպերացիա են փորձում անել. «Իվանիշվիլիի և Կարապետյանի միջև նմանությունները շատ են: Երկուսն էլ մեծահարուստներ են, երկուսի հիմնական ակտիվները գտնվում են ՌԴ-ում, երկուսն էլ լավ հարաբերություն ունեն Պուտինի հետ, երկուսն էլ եկել են իշխանափոխություն անելու, մեկի մոտ ստացվել է, մեկի մոտ չի ստացվելու: Եթե ուզում ենք հասկանալ Սամվել Կարապետյանի գործողությունների էությունը, պետք է տեսնել, թե ինչ է կատարվում Վրաստանում 2012 թվականից սկսած, մեր ժողովուրդը դա տեսնելով կարող է հասկանալ՝ ինչ է սպասվում Հայաստանին, եթե մեզ մոտ «Մեր ձևով» ուժը հաղթի, այսինքն՝ Կարապետյանը չի լինելու երկրի վարչապետ, բայց փաստացի երկրի ղեկավարը լինելու է ինքը՝ գտնվելով Մոսկվայում, իրենց պլանը սա է»:
Անդրադառնալով այն փաստին, թե Արցախ վերադարձի թեմայի մասին «Մեր ձևով» շարժումն այլևս ակտիվորեն չի խոսում՝ Ստեփանյանը նկատեց. «Իրենք էլ են հասկանում, որ ցանկացած քաղաքական պոպուլիզմ պետք է ունենա սահմանափակում: Դա հնարավոր է մեկ ճանապարհով, եթե Ադրբեջանին պատերազմ հայտարարենք, վարենք այդ պատերազմը, հաղթենք և Արցախը հետ բերենք, չեմ կարծում, որ ՀՀ-ում կա քաղաքական ուժ, որը հավատում է, որ դա հնարավոր է, մնացած բոլոր հայտարարությունները մաքուր քաղաքական պոպուլիզմ են: Իրենք էլ են հասկացել, որ չափը շատ են անցել և սա նախընտրական շրջանում կարող է բերել հակառակ էֆեկտի, այսինքն՝ ոչ թե ձայներ բերել, այլ ձայներ տանել, որովհետև այս հասարակությունը չի ուզում պատերազմ, ՀՀ-ում որևէ մեկը պատերազմ չի ուզում»:
Խոսելով Նարեկ Կարապետյանի այն հայտարարության մասին, թե Սամվել Կարապետյանը կարող է լինել վարչապետ, հենց այդ պատճառով է Փաշինյանը նրան կալանքի տակ պահում՝ Ստեփանյանն ասաց. «Թե ինչու են Կարապետյանին պահում կալանքի տակ կարծում եմ շատ ակնհայտ է՝ մարդը ՌԴ-ից եկել է Հայաստան և արել է հայտարարություններ, որոնք ունեցել են հակաիրավական բնույթ, եթե մարդն ասում է՝ մենք մեր ձևով հարցերը կլուծենք, դա ցանկացած երկրում դիտվում է որպես հեղաշրջման կոչ, հակասահմանադրական կոչ, սա պետք է իր իրավական գնահատականը ստանար»:
Անդրադառնալով նաև Նարեկ Կարապետյանի այն հայտարարությանը, թե Սամվել Կարապետյանը ստիպեց ընտրությունից առաջ բարձրացնել թոշակները՝ քաղաքագետը նշեց, որ դա իր հիմքում ունի քաղաքական հաշվարկ, բայց հարց է առաջանում այդ բոլոր ուժերը, որոնք քննադատում են այս գործընթացը, լինելով իշխանության տեղը նույն բանը կանեին, թե՝ ոչ. «Այն, որ Նարեկ Կարապետյանը և մնացած քաղաքական ուժերը փորձում են սեփականաշնորհել այդ գործընթացի մի մասը և նշել, որ դա իրենց ճնշմամբ է արվել, արդեն խոսում է այն մասին, որ իրենք այդ գործընթացը քննադատելու բարոյական իրավունք չունեն, որովհետև այդ նույն բանն իրենք էին անելու»:
Կարապետյանը նաև նշել է, որ խաղաղության պայմանագիրը պետք է ունենա մեկից ավելի երաշխավոր, ըստ Ստեփանյանի՝ սա ևս հերթական քաղաքական պոպուլիզմի դրսևորումն է. «Այսօրվա միջազգային հարաբերություններում երաշխավորներ գոյություն չունեն: Մենք այս պահին ունենք դե յուրե անվտանգության երաշխավոր, դա ՌԴ-ն է, մենք տեսանք, թե որքանով է այդ երաշխավորությունն իրական, թե ինչ արժե դրա իրական գինը: Հիմա իրական երաշխավորությունը տնտեսական նախագծերն են, եթե մեզ հաջողվում է մեր տարածաշրջանը բացել, այդ թվում նաև TRIPP նախագծի միջոցով, բերել այստեղ ամերիկյան ներկայություն, դա իրական երաշխավորություն է»:
Դավիթ Ստեփանյանի դիտարկմամբ՝ այդ քաղաքական ուժը փորձում է մեզ հրամցնել այն, ինչն իրենք ասում են որպես իրականություն, երբ դա իրականություն չէ. «Գործարան կառուցելն ինքնանպատակ չէ, դա պետք է աշխատի, վստահ եմ, որ պետությունը չէ, որ պետք է գործարան կառուցի, գործարանը բիզնեսն է կառուցում, պետությունը պետք է դրա համար պայմաններ ստեղծի: Իրենք մեզ պոստսովետական մոդել են առաջարկում, որը վաղուց անցյալում է, որ պետությունը պետք է կառուցի գործարաններ, ժողովուրդը պետք է գնա աշխատի, իրենց լեզվով ասած ռոճիկ ստանա և ընտանիք պահի: 21-րդ դարում այդ մոդելն իրեն վաղուց սպառել է: Վստահ եմ, որ իրենք էլ իրականում չեն հավատում այդ ամենին, որովհետև այս ամենի հիմքում չի կարող լինել հստակ քաղաքական և տնտեսական հաշվարկ, սա փորձ է մարդկանց հերթական անգամ մոլորության մեջ գցելու, նրանց ձայները ստանալու, իշխանափոխություն անելու և այս երկիրը հերթական անգամ ծառայեցնելու Ռուսաստանի շահերին»:
