Երջանկահիշատակ Լուսիկ տատը գյուղում մեր հարևան էր։ Ինձ որքան հիշում եմ, այդ կնոջ ձայնը, զրույցները ականջներիս մեջ է ու ծալած ուներ ցանկացած համերգային ստադիոնի դինամիկներին…
Հայրս անունը BBC էր դրել, քանի որ ոչ միայն գյուղի նորություններին տիրապետում էր ամենայն մանրամասնությամբ, այլ շատ կոլորիտային էր պատմում, էքսկլյուզիվ և չլսված անեծքներով համեմված (օրինակ’ կիսլատի ճմուռ ուտես և այլն) ու շատ բարձր ձայնով։ Մի հորեղբոր տղան ու ախպերները խոպանչի էին ու լավ փողատեր։
Մի տարի «եղբոր ամենամյա հոնորարը ստանալու» համար գնում է հորեղբոր տղու տուն ու նրա կնոջից խնդրում 100 դոլար։ Նա էլ ավանդական հայկական խասյաթով սկսում է տրտնջալ, որ ամուսնու գործերը խոպանում լավ չեն գնացել։ «Լուսիկ ջան, հետը կոպեկ չի բերել…» : Լուսիկ տատս էլ իրանավարի իր խռպոտ ձայնով մխել էր’ «գիտեմ, մենակ դոլար ա բերել»…
Հիմա այս դեպքն է’ պապան կոպեկ չի մսխել…
