Վարդանիկ Ղուկասյանը, վստահելի տեղեկությունների համաձայն, այսօր դատական նիստին կրկին փորձելու է կիրառել իր ամենաաշխատող հնարքը՝ խափանման միջոցը փոխելու նպատակով , ինքնազգացողության կտրուկ վատացման ցուցադրական բեմականացում։ Այս մեթոդը, ինչպես արդեն հայտնի է, Վարդանիկի մոտ ոչ թե պատահական, այլ ձեռագիր ոճ է՝ մշտապես ժամանակին, մշտապես ճիշտ պահին և մշտապես չափազանց խաղարկված։
Գյումրիում, սակայն, այս դերասանական նկրտումներին շատ ավելի խորք են տալիս՝ հիշեցնելով, որ Վարդանիկը նման վարքագիծը ժառանգել է իր հորից՝ Կոլայից (հայտնի՝ որպես Քոռ Կոլա)։ Վերջինս դեռ անազատության տարիներին, ըստ գյումրեցու ժողովրդի «ֆոլկլորի», պատժից խուսափելու նպատակով հասցրել էր մետաղական իրերի մի ամբողջ սիմֆոնիկ կազմ կուլ տալ—պատառաքաղներ, գդալներ և, ասում են, նույնիսկ դրանցից դուրս եկող երևակայական շարքեր։
Այս ամենը մի պարզ, բայց անխուսափելի եզրահանգման է բերում․ եթե Հայաստանում կա բնագավառ, որտեղ ժառանգականությունը փոխանցվում է կատարյալ ճշգրտությամբ, դա հենց Ղուկասյան ընտանիքի արտիստիզմն է։
