Մեկ շաբաթից ավելի է անցել Հայաստանը ցնցած Երևանի «Սուրմալու» առևտրի կենտրոնում տեղի ունեցած պայթյունից։ 16 մարդու կյանք խլած ողբերգական դեպքը բոլորին համախմբեց մեկ նպատակի շուրջ՝ որքան հնարավոր է, շատ կյանք փրկել:
23-ամյա Մանվել Կիրակոսյանը մեկն էր այն կամավորներից, որը շտապեց դեպքի վայր։ Վերջինս «Հայկական ժամանակի» հետ զրույցում մտովի վերադառնում է պայթյունի մասին լսելու օրը, վերհիշում և վերապարում արթուն մնացած օրերն ու այդ ժամերին զգացածը։ Մանվելը վստահ է՝ պետք է սառնասիրտ լինես, որ նման դեպքերում կարողանաս մարդկանց օգնել։
3 տարի առաջ է որոշել, որ ինժեներ, սկաուտական խմբի ատենապետ լինելուց զատ, նաև ուզում է Հայկական Կարմիր խաչի աղետների կառավարման փրկարարական խմբի անդամ դառնալ։ Նրա խոսքով՝ այսքան տարիների ընթացքում իր համար՝ որպես կամավորի, «Սուրմալուի» դեպքը մասշտաբներով առաջինն էր։
«Ընկերոջիցս իմացա պայթյունի մասին։ Սկզբում մտածում էի՝ մի քանի բուտկա է (պահատնակ) պայթել։ Դրանից երկու րոպե հետո մեր խմբի կապիտանը զանգահարեց, ասաց՝ գնում ենք, պատրաստվեք։ Բոլորս հասանք դեպքի վայր․.. ծուխ էր, դեռ պայթուցիկի ձայներ էին լսվում։ Այդ պահին սառն ես դատում, միակ բանը, որ մտածում ես՝ կարողանաս ինչ-որ մեկին փրկել, փլատակներից ողջ մարդ գտնել»,- նկատում է նա։
Թե նման դեպքերում ի՞նչպես վարվել, ի՞նչ անել ու ամենից առաջ ինչի՞ն ուշադրություն դարձնել, խմբով շատ են վարժանքներ արել, արդեն պատրաստված էին, շեշտում է Մանվելը։ Նրա խոսքով՝ դժվար աշխատանքի ժամանակ ինքդ քո մասին չես հասցնում մտածել, փոշին, կեղտն ու ծուխը նույնպես նկատելի չեն դառնում: Միակ բանը, որ ուզում ես անել, կյանք փրկելն է:
«Կյանքի բերումով շատ եմ նման դեպքերի ականատես լինում։ Մենք էլ, լինելով փրկարար, արդեն վարժվել ենք։ Մարդու մահ կամ պայթյուն տեսնելուց սկսում ենք ոչ թե խառնվել, այլ սառը դատելով՝ հասկանում՝ ինչ պետք է անել»,- ասում է նա:
Պատմել, թե այդ պահերին ի՞նչ ես զգում, Մանվելի խոսքով, դժվար է։ Երբեմն թվում է, թե ոչինչ էլ չես զգում. զգայարաններդ անջատված են: Փրկարարի աշխատանքն է այդպես, նկատում է նա, ծանր աշխատանքի ընթացքում սեփական անձի մասին մտածելու ժամանակ չի լինում, բայց երբեմն փրկարարներն էլ օգնության կարիք ունեն։
«Հոգնածություն զգում ես այն ժամանակ, երբ նստում կամ պառկում ես, բայց քանի դեռ ոտքի վրա ես, ոչինչ չես զգում։ Միակ բանը, որ այդ պահին մտածում ես, մեկին գտնես, մեկին օգնես՝ դուրս գա փլատակներից. գլխավոր նպատակը մարդու կյանք փրկելն է»,- ասում է 23-ամյա տղան:
Աշխատանքն իր համար վարժանքի պես է եղել, փորձել է իրեն պահել փրկարարին հատուկ պատասխանատվությամբ ու զգոնությամբ, նշում է նա, իսկ փլատակներից դիեր դուրս բերելիս փորձել է սառնասիրտ գտնվել:
«Երբ դիակը տեսնում ես, մոտդ արթնանում է այնպիսի տպավորություն, թե հերթական վարժանքն է։ Այդ պահին պարզապես կտրվում ես իրականությունից։ Որոշ մարդիկ շատ էմոցիոնալ էին արձագանքում, այդ պահին նրանց էր օգնություն պետք»,- պատմում է կամավորը:
Ասում է՝ փրկարարական աշխատանքներ կատարելու ընթացքում սնվելու մասին հիշել է միայն այն ժամանակ, երբ սնունդը մոտեցրել են իրեն և ասել՝ պետք է սնվել։ Սակայն, նրա խոսքով, միակ անհրաժեշտ բանը այդ օրերին ջուրն էր:
Տղան նկատում է՝ սա իր համար մի փորձությունն էր, որը հաջողությամբ անցավ: Վերջինս վստահ է՝ իր բոլոր ընկերները, ծանոթները, հատկապես սիրած էակը գիտեն՝ ուր էլ գնա, միևնույն է, «Անմահը» (.խմբ- կեղծանունն է) ողջ է վերադառնալու։
