Լիզա Ճաղարյանը իր ֆեյսբուքյան էջում գրում է։
Կիրակի օրով, ձմերուկի ու սեխի բուռն սեզոնին, Ո՛չ մի լեփլեցուն աղբարկղ չտեսա. իսկ «ընդդիմադիր» ոhմшկը ոնց էր վայրահաչում Հայկ Մարությանի հասցեին
Վերջին անգամ տնից դուրս էի եկել փետրվարի 18-ին. այդ օրը Գերմանին ճանապարհեցինք Երկինք։ Երեկ՝ հինգ ամիս եւ յոթ օր հետո առաջին անգամ դուրս եկա տնից, Նոր Նորքից մինչեւ Աշտարակի ճանապարհը կտրելիս նայում էի միայն աղբարկղերին ու կանաչ գազոններին։ Ո՛չ մի լեփլեցուն աղբարկղ չտեսա, ո՛չ մի աղբարկղի կողքը գեթ մեկ թղթի կտոր չտեսա, գազոնների մեջ աղբ չտեսա։ Գուցե ձեր աչքը սովորել է, սիրելի եւ Չսիրելի երեւանցիներ, բայց «այլմոլորակից» եկածիս համար դա զարմանահրաշ տեսարան էր՝ կիրակի օրով ու տժտժան շոգին, ձմերուկի ու սեխի բուռն սեզոնին։
Այս մասին Ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է լրագրող Լիզա Ճաղարյանը:
Ու մեկ էլ հիշեցի, թե էս «ընդդիմադիր« կոչեցյալ ոhմшկն ու իր վшրձկшնները օրուգիշեր ոնց են վшյրшhաչում Հայկ Մարությանի հասցեին, հետն էլ թութակի պես կրկնում՝ «տնից է աշխատում»։
Ես չգիտեմ՝ Հայկ Մարությանը որտեղի՚ց է աշխատում, ինձ չի էլ հետաքրքրում, թե որտեղի՛ց է աշխատում, ես ընդամենը տեսա մի մաքուր Երեւան, որի նմանը երբեք չէի տեսել, եւ մեկ էլ հիշեցի, թե «տանը չաշխատող» Տարոն Մարգարյանի ժամանակ ինչ վիճակ էր Երեւանում (բացի իր «հայրենի» Ավանից), եւ թե ինչերի միջով անցավ Հայկ Մարությանը,՝ մինչեւ հասավ այսօրվա մակարդակին։ Հետն էլ հիշեցի, որ անցումային էդ ծանր շրջանում օրական քանի աղբով լցված աղբարկղեր էին լուսանկարում ու տարածում նշածս ոhմшկի շшկшլները։
Հիմա, չէ՛, չեն տեսնում էդ մաքրությունը, կամ եթե նույնիսկ տեսնում են՝ էնքան են կատաղում, որ կամ աղբարկղ են шյրում, կամ էլ՝ աղբը հանում են աղբարկղից, շաղ են տալիս, որ սեփական թ ույնից չմե ռնեն։ Ինչ որ տեսա՝ դրա մասին էլ պատմեցի։ Բայց սա, իհարկե, չի նշանակում, որ ես մոռացել եմ, թե ինչ են բերում Ֆիրդուսի գլխին։ Չեմ էլ մոռանալու։
